هپاتیت ها

بیماری های کبد

 

هپاتیت به معنی التهاب در پارانشیم کبد است و به دلایل مختلفی می تواند ایجاد شود که بعضی از آنها قابل سرایت هستند و برخی مسری نیستند. از عواملی که ایجاد هپاتیت می کنند می توان به افراط در مصرف الکل، اثر برخی داروها، آلودگی به باکتری و هم چنین ویروس اشاره نمود. هپاتیت ویروسی منجر به عفونت کبدی می گردد.

عامل بیماری هپاتیت ویرال (ویروسی) یک ویروس است و در ابتدا می تواند مثل یک سرماخوردگی بروز نماید؛ ولی بیماری مزمن هپاتیت “C” بر عکس سرماخوردگی معمولی به دلیل از کار افتادن کبد و مشکل بودن درمان می تواند حیات بیمار را تهدید کند. بیشتر مبتلایان به هپاتیت از نوع C و B علائمی ندارد. برخی از این بیماران علائم  سرشتی عفونت ویروسی را نشان می دهند از قبیل خستگی، دل درد، درد عضلانی و تهوع و بی اشتهایی، ولی در موارد پیشرفته علائم نارسایی کبدیبروز می کند که شامل تورم شکم، اندامها، یرقان و خونریزی های گوارشی و … است. در بسیاری از موارد، ممکن است ابتلا به هپاتیت با ایجاد یرقان همراه نباشد. به این ترتیب شخص ممکن است هیچ گاه نفهمد که به هپاتیت مبتلا شده است؛ اما اگر این هپاتیت به صورت مزمن در بیاید، آن وقت سال ها بعد، بیمار با همین عارضه از پا در خواهد آمد.

در واقع، آنچه هپاتیت را به یک بیماری خطرناک تبدیل می کند، دو عارضه ای است که ممکن است برای هر بیماری پیش بیاید:

  • هپاتیت برق آسا: یک درصد از بیماران مبتلا به هپاتیت حاد ویروسی به طور ناگهانی و در عرض چند روز، در واقع کبد خود را از دست می دهند. این آسیب، غیر قابل برگشت است و در این حالت، بیمار نیاز به پیوند کبد خواهد داشت.
  • هپاتیت مزمن: غیر از هپاتیتA که تقریباً در هیچ موردی به صورت مزمن درنمی آید، سایر انواع هپاتیت ها می توانند مزمن شوند. سرانجام هپاتیت مزمن، نارسایی کبداست و مثل هپاتیت حاد، تقریباً هیچ درمان قطعی برای هپاتیت مزمن هم وجود ندارد. گذشته از این، بعضی مبتلایان به هپاتیت، اگر چه ظاهراً بهبود می یابند اما به صورت «ناقل مزمن» در می آیند. این افراد، خودشان مشکلی ندارند اما آلوده کننده ی جامعه و اطرافیان به حساب می آیند.

انتقال هپاتیت معمولاً از ۲۲ طریق عمده صورت می گیرد. برخی از این ویروس ها مثل ویروس هپاتیت A و E از طریق آب و غذای آلوده منتقل می شوند. یعنی فرد در اثر زندگی در یک محیط غیر بهداشتی، خوردن آب و غذای آلوده یا تماس با فرد مبتلا به این بیماری، گرفتار می شود. گروه دیگری از هپاتیت ها نیز از طریق خون و فرآورده های آن و رابطه  جنسی منتقل می شوند.

اگر جواب آزمایش مثبت بود:

  • اگر هپاتیت A داشتید، دست های خود را مرتب بشویید.
  • برای هپاتیت B و C، برای خودتان ناخن گیر، ریش تراش و یا مسواک جداگانه داشته باشید و به دیگران هم ندهید.
  • همه افراد خانواده باید واکسن هپاتیت B را بزنند.
  • برای درمان به پزشک مراجعه کنید.

 

 

 

هپاتیت A

هپاتیت A از طریق خوردن مواد آلوده مثل آب و غذای آلوده به فاضلاب انتقال می یابد. بی اشتهایی شایع ترین علامت آن است. سایر علایم آن شامل تهوع، استفراغ، درد در ناحیه بالایی شکم، و ادرار تیره و زرد می باشند. بهبودی معمولاً کامل بوده و عوارض طولانی مدت به ندرت دیده می شود.

علایم بیماری معمولاً تا ۲ ماه به طول می انجامد، اگرچه در بعضی موارد بیمار ممکن است تا ۶ ماه این علایم را داشته باشد:

  • خستگی (پزشکی)
  • تب
  • تهوع
  • بی اشتهایی
  • یرقان و زردی پوست یا چشم ها در اثر بیلی روبین
  • صفرا از جریان خون جدا شده و به ادرار می پیوندد و رنگ آن را تیره می کند
  • اسهال

 

 

 

هپاتیت B

هپاتیت B ، یک بیماری جدی آسیب رسان به کبد است. یک ویروس ، سبب این بیماری می شود . ویروس از یک فرد به فرد دیگر ، در اثر تماس ترشحات بدن منتقل می شود، که می تواند از راه های مختلفی مانند تماس جنسی یا استفاده از سرنگ مشترک باشد.

  • تماس جنسی با فرد آلوده .
  • استفاده از سرنگ مشترک متعلق به فرد آلوده .
  • استفاده از سوزن های آلوده برای حجامت و خالکوبی .
  • استفاده مشترک از مسواک ، تیغ یا وسایل شخصی فرد آلوده.

یکی از داروهایی که در درمان هپاتیت مزمن استفاده می شود، قرص لامیوودین است. این دارو با مهار آنزیم مسئول تکثیر ویروس هپاتیت B ،سبب مهار تکثیر آن و کنترل بیماری هپاتیت مزمن B می شود.

تزریق واکسن ضد ویروس هپاتیت B به صورت سه دوز با فواصل صفر، یک ماه و شش ماه می تواند بیش از ۹۵ درصد، مانع از ابتلا به این بیماری شود. شما هم می توانید با تلقیحواکسن، از ابتلای خود در برابر این عفونت محافظت کنید.

هپاتیت ب

 

 

هپاتیت C

هپاتیت C نوعی عفونت است که عمدتاً کبد را تحت تأثیر قرار می دهد. ویروس هپاتیت سی (HCV) علت این بیماری است. هپاتیت سی اغلب هیچ علائمی ندارد، اما عفونت مزمن موجب زخم شدن کبد می شود، و پس از چند سال به سیروز کبد می انجامد. در بعضی موارد، افراد مبتلا به سیروز کبد همچنین دارای نارسایی کبد، سرطان کبد، و یا عروق بسیار متورم مری و معده می باشند که این مورد آخر می تواند منجر به خونریزی تا حد مرگ شود. علایم معمول بیماری هپاتیت سی به شرح زیر است:

  • خستگی
  • تب
  • تهوع و اشتهای کم
  • درد مفاصل و ماهیچه ها
  • زرد شدن پوست و سفیدی چشم ها
  • مدفوع زرد یا کم رنگ

داروهای معمولی که برای درمان هپاتیت C استفاده می شوند، پگینترفرون (peginterferon) و داروهای ضدویروسی می باشند. هدف این داروها:

  • کمک به بدن برای از بین بردن ویروس
  • کاهش خطر سیروز کبدی و سرطان کبد